Onrust en Slecht Slapen

Onrust en Slecht Slapen – Wie herkent het niet?

Onrust en slecht slapen… wie heeft er géén last van?
Bij mij gaan die twee niet altijd hand in hand. Soms melden ze zich keurig apart, maar eerlijk is eerlijk: meestal komen ze gezellig samen binnen. Het is een gevoel dat zich zomaar aandient — soms zonder duidelijke reden, soms omdat er iets speelt of omdat je weet dat er iets aankomt.

Begin november voelde ik het weer. Dat onrustige kriebelgevoel, de behoefte om ruimte te nemen, even te zakken in mezelf en te luisteren: wat wil je me vertellen?
Echt slecht slapen doe ik niet vaak, maar ik droom wél veel (vannacht nog over twee dierbare bekers die werden kapotgemaakt — tja, dromen hebben humor). En als ik na achten nog drink, kan ik meerdere keren naar het toilet. Soms slaap ik weer snel in, soms spookt er van alles door mijn hoofd. En tijdens volle maan? Dan zijn de poppen aan het dansen, dan is er echt onrust en slecht slapen.

Onrust en slecht slapen, wat doet dat met je?

Door slecht slapen word ik korter op de bal, sneller moe en prikkelbaar. Dan heb ik behoefte om naar binnen te keren, mezelf zachtheid te geven. Maar eerlijk: dat lukt ook niet altijd. Wat betekent die onrust voor mij? Ik wil het omarmen, maar soms vind ik de woorden niet. Dan irriteer ik me aan kleine dingen en benoem ik ook nog eens alles. “Gezien, gehoord en gevoeld worden”… het is een rode draad in mijn leven — en ook in mijn nachten.

En dan komen de feestdagen eraan. Sinterklaas is al in het land. Ik weet nog goed wat die tijd met mijn gezin deed toen de kinderen klein waren. Nu zijn er twee het huis uit, maar ik voel de onrust nog steeds op straat. De spanning bij ouders. De onmacht. En Kerst… tja, daar heb ik mijn eigen ideeën over, die niet altijd matchen met het thuisfront. Ook dát geeft reuring.

Maar hoe zit het met mensen zonder kinderen? Ouders van kinderen met een beperking, waar liefdevolle zorg ook voor uitputting kan zorgen? Of mensen die mantelzorg geven? Voor hen kan deze tijd óók onrustig zijn.

Onrust is niet fout — het is een boodschapper

Onrust is niet fout. Het is meestal een signaal. Een fluistering: “Sta even stil.”
En wanneer je beter kijkt, zie je dat onrust vele vormen heeft: fysiek, mentaal, emotioneel, zintuiglijk, sociaal, creatief, spiritueel. Iedereen kent het op zijn eigen manier, en iedereen gaat er anders mee om.

En ja, voor sommigen betekent onrust minder slapen, voor anderen is slapen juist een escape. Maar wanneer onrust je slaap wél raakt, en je structureel te weinig rust pakt, pleeg je roofbouw. Dat merk je uiteindelijk in gedachten, emoties én je lijf.

Ook kinderen kunnen slechter slapen door onrust. Mijn jongste zoon had jarenlang last van night terrors. Niemand wist waar het vandaan kwam, maar hij sliep onrustig — en wij dus ook.

Wat helpt mij?

Een hand op mijn hart.
Ademen in een rustige box-ademhaling.
Zeggen tegen mezelf: “Kun je er nu iets aan doen?”
En soms… het gewoon even laten zijn.

Onrust hoeft niet opgelost.
Soms wil het alleen gezien worden.

Liefs

Caroline