Het vergt moed

Het vergt moed

Het vergt moed om jezelf te uiten en we lopen er allemaal wel eens tegenaan. Onlangs deed ik een familieopstelling waarin ik zelf de vraagsteller was. Het was onderdeel van mijn opleiding, en eerlijk gezegd dacht ik eerst: “Ik verzin wel iets, ik heb geen echte vraag.” Tot er ineens wél een vraag omhoog borrelde. Een patroon dat ik bij mijn kinderen zag, raakte iets in mij. De moed om je te uiten. Die vraag ging dus uiteindelijk niet over mijn kinderen, maar over mezelf. Want zij lopen hun eigen pad. En ook al ben ik er altijd voor hen, het is niet aan mij om dat pad voor hen uit te stippelen.

Het masker en de angst

De opstelling werkte nog lang door. Vooral door de gesprekken die ik sindsdien voerde – soms met mensen uit onverwachte hoeken. Ik ben dankbaar voor hun openheid, en ook voor wat het me liet zien: dat ik mezelf nog niet altijd helemaal durf te geven. Ik voel soms nog de angst voor afwijzing. Om niet begrepen te worden. Om te veel te zijn, of juist niet genoeg. Om iemand kwijt te raken. En dus zet ik een masker op. Een masker van kracht, van weten. Terwijl ik me eigenlijk kwetsbaar voel. Maar dat masker staat mijn moed in de weg. En mijn geloof in mezelf.

Het vergt moed als begin van groei

Toch durf ik steeds vaker naar mezelf te kijken. En ik zie: alleen al het zien van mijn patroon is moed. Het uitspreken ervan is groei. Ook al blijft het spannend om het achterste van mijn tong te laten zien. Want wat als ik een ander pijn doe? Wat als ik iets verlies? En dan besef ik: het is aan mij om mijn patroon te doorbreken. In de hoop dat mijn kinderen hierdoor – zonder dat ik iets hoef te zeggen – hun eigen stuk kunnen aankijken.

Een cadeau aan mezelf

Het leven is een leerproces. Meer dan ooit hebben we de mogelijkheid om dat proces bewust aan te gaan. Er zijn zoveel manieren waarop we goed voor onszelf kunnen zorgen — voor ons lichaam, onze geest en onze ziel. Hoe mooi is het dat we dat mogen doen? Het vergt moed, als we de moed hebben. En ja, soms is het eng, onwennig of zelfs raar. Want wegstoppen was ooit veiliger. Maar ik ben dankbaar dat ik dit cadeau aan mezelf heb gegeven. De ziekte die me stilzette, gaf me ook het inzicht: Ik heb moed. En ik werk met mezelf.

Nu wil ik anderen daarin ondersteunen.
Met ontspanning, met coaching, of door gewoon samen te zijn.
Op mijn manier.
Op hun reis.
En op de mijne.

Warme groet,
Caroline