Luisteren naar jezelf

Kan je luisteren naar jezelf, ook al vind je het moeilijk en weet je niet wat er komt. Maar wat als jij écht naar jezelf luistert… wat heb je dan nodig? En als je het weet, doe je er dan ook iets mee? Die vraag heb ik mezelf vaak gesteld. Wat heb ik nodig? Wie ben ik? En voel ik me eigenlijk wel thuis in mezelf?

Jarenlang cijferde ik mezelf weg, zowel privé als zakelijk. Ik nam geen tijd om te luisteren naar wat ík voelde of nodig had. Ik ging maar door – of in ieder geval, zo voelde het. Ik hield de controle strak in handen, ontwikkelde trucjes om te blijven rennen, te overleven.

Mijn masker “ik kan het allemaal” wel

Aan de buitenwereld wilde ik laten zien dat ik alles kon: werken, alleenstaande moeder zijn, dochter, vriendin, partner… Iedereen was belangrijker dan ikzelf. Vertragen deed ik wel – dacht ik. Maar mijn hoofd, mijn ego, draaide op volle toeren. Overal lagen ‘to do’-lijstjes die ik zogenaamd nodig had om door te gaan. Ondertussen stapelden boosheid, frustratie en het gevoel ‘niet goed genoeg’ te zijn zich op. Tot het niet meer ging.

Op een dag kreeg ik een spiegel voorgehouden. Ik móést met mezelf aan het werk. Oude herinneringen kwamen boven. Als kind hoorde ik vaak: “Wat ben jij gevoelig” en “Jeetje, wat reageer je altijd emotioneel.” Het werd zo’n diep geloof dat ik me later in mijn leven bij voorbaat verontschuldigde als ik tijdens het spreken geëmotioneerd werd, of als ik in een discussie geen woorden meer had en tranen kwamen. Pas nu besef ik dat dit eigenlijk zelfafwijzing was – en dat het mijn zelfvertrouwen steeds verder ondermijnde.

Niemand heeft mij dit ‘aangedaan’. Het was een gevoel dat ik mezelf eigen had gemaakt, omdat ik niet stevig kon aarden. Omdat ik mezelf niet écht zag in wie ik ben en wat ik breng.

Het afpellen van mijn ui

Laag na laag pelde ik af, als een ui. Zo werd luisteren naar mijzelf een mooie reis. Elke dag leer ik meer over wie ik ben, wat me beweegt, en durf ik te zeggen als ik iets niet fijn vind – ook al blijft dat soms spannend. De balans tussen onze innerlijke criticus en het wijze, liefdevolle deel in ons is een continu proces. Maar het is ook een prachtige ontwikkeling. Luisteren naar jezelf is misschien wel het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven.

Ik nodig je uit om te vertragen. Want zoals ik het nu zie, is dat geen luxe maar een keuze. Een keuze om te landen in je lichaam.

Luisteren naar je zelf

Een ander kan je niet gelukkig maken. Een ander is niet verantwoordelijk voor je verdriet, je pijn, of de ruis die je voelt. Alleen JIJ kunt, door thuis te komen in jezelf, jezelf écht gelukkig maken. Alleen jij kunt zien dat wat je voelt en ervaart, iets is wat alleen jij kan helen.

Je vindt rust niet buiten jezelf, maar in jezelf.
Je bent thuis.

Warme groet,
Caroline