Oude patronen

Oude patronen, soms zit ik (weer) in een transitieperiode. Zo noem ik ze maar. Een fase waarin er van alles op mijn pad komt dat resoneert, maar me tegelijkertijd door elkaar schudt. Het spiegelt. Het confronteert en het laat me zien… Oude patronen botsen met wie ik nu ben. Yin en yang. Introvert en extrovert. Licht en donker – Alles vraagt om balans — niet als iets dat ik moet zoeken, maar als iets wat mag ontstaan, vanuit mij

In zo’n periode zoek ik de balans. Of nee, zoeken is misschien niet het juiste woord. Ik probeer de balans organisch te laten ontstaan, vanuit wie ik werkelijk ben.

Onbegrepen en aanpas-gedrag

Vroeger (zoals ik ook deelde in mijn blog “Vrijdag de 13e — waarom het juist een geluksdag is”) voelde ik me vaak anders. Soms onbegrepen. En ik leerde dat het veiliger was om niet altijd het achterste van mijn tong te laten zien. Dat betekende dat ik me aanpaste, meedeed met het overleven, in de hoop leuk gevonden te worden. Mijn gevoelens gingen ondergronds, net als delen van mijzelf.

En nog steeds merk ik hoe dat oude patroon soms opspeelt. Omdat het veilig voelt. Gek doen, de clown uithangen, mezelf overschreeuwen – het was ooit een manier om ruimte te maken voor mezelf. Maar het bracht me juist verder van huis.

Oude Patronen. Ze komen vaak in cycli terug. Gedachten, gevoelens of gedragingen die je onbewust blijven belemmeren om het leven te leiden zoals je dat eigenlijk wilt.

Ja zeggen als je nee bedoelt

Ze kunnen zich op allerlei manieren uiten. In relaties bijvoorbeeld, door steeds opnieuw te vallen op mensen die eigenlijk niet goed bij je passen. Op je werk, in de vorm van uitstelgedrag, jezelf overspoeld voelen, of te vaak “ja” zeggen tegen dingen die je eigenlijk niet wilt. Of in je binnenwereld, als constante zelfkritiek, onzekerheid of het idee dat je tekortschiet.

Oude patronen zijn overlevingsstrategieën. Ze ontstaan vaak al jong. Misschien uit kritiek, misschien omdat er geen ruimte was voor wie jij werkelijk was. Ze hielpen je toen. Maar nu kunnen ze gaan knellen. Wat ooit bescherming was, kan nu juist belemmeren.

De maatschappij en oude patronen

De maatschappij doet daar vaak nog een schepje bovenop. We leven in een wereld waarin alles snel gaat, waarin je altijd bereikbaar moet zijn, waarin presteren wordt beloond. Al die externe prikkels maken het extra lastig om oude patronen te herkennen, laat staan los te laten.

Toch zie ik ze niet als ‘fout’. Ze laten zien waar ik vandaan kom. En ze wijzen me – als ik durf te kijken – de weg vooruit.

Ik ben gevoelig. Sociaal, maar ook graag op mezelf. Ik zie snel wat er speelt. Ik wil er graag zijn voor anderen, maar steeds meer zoals ik ben. Zonder teveel aanpassing. Zonder te weinig van mezelf.

Mag ik er echt zijn, precies zo? Niet ondanks mijn schaduwkanten, maar ermee? Ja. Want groei begint daar waar het oude niet meer past.

Warme groet,

Caroline